Jef Van Leeuw, voorliefde voor marmer en brons

Het kunstwerk: De Witte Kauw

Een firma die er slecht voorstaat,qua organisatie en economie,gaat op zoek naar een witte merel. Symbolisch wel te verstaan,iemand met inzicht.

Deze persoon zal er alles aan doen om het bedrijf weer gezond en rendabel te maken.

Maar waarom geen witte kauw. Jarenlang heeft er in m’n tuin een kauw met veel witte veren vertoefd,tussen al de andere 47 zwart en grijs gekleurde soortgenoten. Uiteindelijk is er deze vogel niet in gelukt een levensgezel aan de haak te slaan. Hij vertoefde er als een solitaire en een beetje dominante figuur.

Dit schouwspel doet me gniffelen om een witte kauw te beeldhouwen uit een blok witte Carrara-marmer uit Italië van wel 7 ton. Het blok is 1m breed in beide richtingen en 2,2m hoog.

Vijfentwintig jaar geleden,in 1989 heb ik een vogelbroedbak of nestkast in een dennenboom in mijn tuin opgehangen op 8 a’ 9m hoogte. Deze nestkast had reeds enkele jaren dienst gedaan als verblijfplaats voor grote halsbandparkieten die mij verscheidene jaren gezelschep hebben gehouden,tot ik doorhad om deze gevleugelde vrienden zeker niet achter tralies op te sluiten.

Datzelfde jaar kreeg het vogelverblijf bezoek van een koppel blauw-grijze holenduiven. Maar het volgende jaar zijn ze verdreven door een sterk verliefd koppeltje kauwen. Twee jaar lang hebben ze in totaal 8 jongen als kroost de wereld ingestuurd. Maar telkens in het voorjaar ontstond er hevige ruzie om de nestkast in te palmen. Zowel de oudjes als de jongen wilden zich laten gelden om het meesterschap. Om de kerk (of is het de voetbal) in het midden te houden,werd er een tweede en derde kast geplaatst. Zo heb ik in enkele jaren het aantal uitgebreid tot 15 bakken. Nog was er steeds in het voorjaar gekibbel en heb ik nadien een extra appartementsblok van acht compartimenten bijgehangen. Tot laat tijdens de lentavonden was er getrek en geduw van jewelste,en enkele buren die anders weinig of niets van zich laten horen,stonden nu naar de zwarte bekvechtende vogels te kijken en vooral te luisteren. Het leek wel de Hitchcock-film “The Bird’s”te zijn,want er waren wel een honderdtal vogels bij betrokken. Maar …..de volgende ochtend zat elk paartje gezellig naast elkaar bij hun voordeur te keuvelen,en van de rest van de groep was niks meer te bespeuren. Vanaf dan werd er dagelijks afgesproken wie met wie was,en wie waar woonde en dat werd nauwlettend in de gaten gehouden,tot er eieren werden gelegd en het broeden begon. Ook tijdens die fameuze schermutseling is er uitgevochten wie er in de hoogste nestkast mag nestelen. Dit is dan de nieuwe leider die steeds de eerste stappen onderneemt als de groep er op uittrekt om voedsel te gaan zoeken. Ook van dan af werden de regels ietsjes losser vermits er toch altijd iemand thuis was om te broeden. Toch kwam er zo nu en dan,hoog in de lucht,een waarnemer inspectie houden of er niet te veel beweging was in de broedende kolonie. Zoniet kwamen de resterende ( 23 + 1 )wederhelften met veel kabaal en met grote snelheid aanvliegen, recht op de andere niets vermoedende nestblijvers af. Er werden dan enkele korte maar rake vleugelklappen uitgedeeld en iedereen vatte zijn opgelegde huistaak terug met vleit aan. Het oplichten van de kauwenogen kwam dan goed tot zijn recht. Terwijl de dominante vogels hun ogen lieten oplichten en zo voor het vlieggat postvatte , spraken hun ogen boekdelen en de anderen ondergingen de wet van de sterkste.

Uit deze vogelhuisjes komen er jaarlijks ongeveer twee volwassen jongen te overleven.

Dagelijks geef ik deze vrienden een beetje oud brood en soms halve walnoten. Achteraf verzamel ik deze lege schalen om ze als voedingsbodem te verwerken voor mijn orchideeën. Tijdens m’n ochtendwandeling converceer ik een tijdje met m’n vrienden. De verstandhouding is optimaal. Zij en ik genieten van…..?

Waarom?…..van kindsbeen af,in de lagere school heb ik evenveel in de kerk en op het kerkhof gewerkt en gespeeld als naar school gegaan,want vader was hulpkoster,klusjesman,kerkschoonmaker,grafdelver,enz…Wij,m’n broer en ik, moesten helpen,maar als de gelegenheid zich voordeed, hielden we ons bezig met jonge kauwen te roven om ze nadien verder met de hand groot te brengen.

Ik droom er nu nog van om een metalen hoogspanningspiloon achteraan in de tuin te plaatsen en boven in de cockpit, op 30m hoogte, een modelwoning te bouwen voor wel 60 paren. Stel je voor, deze wolkenkrabber steekt met schouders boven het dak van het dennenbos uit en zo nu en dan ga ik tussen dat gekauw zitten en denk dan dat ik ook één van hen ben. Toch ben ik er mij wel van bewust dat ik niet naar beneden mag vliegen. Ik zal aan alpinisme moeten doen en mij met een tegengewicht zachtjes laten zakken om dan met beide voeten weer op de grond te komen.

Intussen staat het wit marmeren geweld mij uitdagend op te wachten.

Op schaalmodel 10cm X 10cm X 22cm werk ik dan een vermenselijkte kauw uit. Want anders krijg ik geen overzicht op dit grote geweld.

De bek wordt naar beneden gericht en platgedrukt tegen de borstkas om niet te veel aan marmer te moeten weghakken.

Wanneer je een jonge handtamme kauw onder de bek kietelt,dan buigt hij zijn kopje schuin naar beneden,komen de nek- en koppluimen rechtop te staan van genoegdoening en slaat hij zijn oogleden half naar beneden, de vleugels zakken halfstok en geeft zich dan geheel over.

Zo ook, wanneer een knappe lieve dame mij over m’n hoofd aait, gebeurt hetzelfde met mij .Zelfs m’n grote teen, links, klimt de hoogte in terwijl de rechtse zo laag mogelijk naar beneden wordt gedrukt om toch maar vaste grond onder mijn voeten te houden terwijl m’n schouders langzaam wegzakken. Zelfs de zwellichamenkomen in vervoering.

Maar bij de stenen kauw kan dit laatste mysterie niet toonbaar weergegeven worden. Het afdekkende pluimendek behoedt me voor teveel aan gevoelige fantasie.

De vermenselijkte kauw komt toch even met zijn linkeroog gluren of dit allemaal wel echt is wat er met hem aan het gebeuren is.

Elke morgen geef ik hen een niet te versmaden brunch. Van op mijn terras beleef ik veel pret door het stiekem bekijken van mijn gevleugelde vrienden en dan met een verrekijker in de aanslag. Terwijl drink ik mijn koffie en ga dan aan het werk.

En….ik weet het zeker, zij hebben veel pret, door gewoon kauw te zijn.

Jef Van Leeuw.

014 41 90 51
0471 09 95 68
www.vanleeuwjef.be
jef.vanleeuw@telenet.be

De kunstenaar

portretfoto Jef Van Leeuw
Jef Van Leeuw

Jef Van Leeuw is een beeldhouwer met een voorliefde voor marmer en brons, maar hij schuwt evenmin andere steensoorten zoals Franse steen arduin, polyester, hout of klei. Naast een reeks mollige dames en heel herkenbare dierenfiguren, heeft hij een serie slangen geproduceerd in allerlei materialen.
Tegelijk werkt Jef Van Leeuw aan surrealistisch aandoende, mythische figuren. Hij maakt de toeschouwer op die manier mededeelzaam in zijn ongebreidelde fantasie.

Meer dan beeldhouwwerken

Naast zijn beeldhouwwerken is Jef Van Leeuw tijdens de wintermaanden actief met juweelontwerpen. Die ontwerpen variëren van figuratief tot abstract en worden op vraag in zilver of goud uitgevoerd. Tussendoor boetseert hij naar levend model. Verder schrijft Jef Van Leeuw regelmatig proza rond het ontstaan van zijn beelden, die hij met een begeleidende schets laat verschijnen in de magazines van verschillende kunstkringen die hij eveneens uitwerkt in linosneden. Voorts werkt Jef Van Leeuw ook in opdracht aan tuin- en grafornamenten en bedenkt met de opdrachtgevers gepaste relatiegeschenken, die in allerlei materialen kunnen uitgewerkt worden.